W 1981 roku Alfa Romeo i Nissan założyły spółkę - Alfa Romeo Nissan Automobili - na mocy której planowano zaprojektować małe, czteromiejscowe auto kompaktowe klasy hatchback. Projekt ochrzczono ARNA. We Włoszech model sprzedawny był pod nazwą Alfa Romeo Arna, a w pozostałej części Europy Nissan Cherry Europe. Samochód został zaprezentowany w 1983 roku podczas Frankfurt Motor Show, a rok później trafił do sprzedaży. Nazwa pochodziła od pierwszych liter wyrazów spółki. Mariaż tych dwóch marek miał pomóc przebić się Nissanowi na rynek europejski, a Alfie - wyjść z dołka finansowego oraz odejść od niechlubnego stereotypu samochodu awaryjnego i podatnego na korozję. Jak się później okazało, model ten był jednym wielkim niewypałem, a kolejne niepowodzenie przyczyniło się do sprzedaży marki grupie FIAT. Winy tej porażki należy upatrywać w kierownictwie obu producentów. Alfa słynęła z produkcji pięknych, dobrych w prowadzeniu aut sportowych, a Nissan z niezawodności oraz dbałości o wykończenie. Nie połączono jednak tych uznanych przez użytkowników i specjalistów walorów. Tylne zawieszenie, hamulce oraz pospolite stylistycznie nadwozie pochodziło od Nissana Cherry. Alfa dostarczała silniki, skrzynie biegów oraz przednie zawieszenie z Alfasud. Podzespoły produkowane w Japonii były transportowane i składane w fabryce Alfy w Pratola Serra, nieopodal Mediolanu. Od początku dostępne dwie wersje, trzydrzwiowa - Arna L - oraz pięciodrzwiowa - Arna LS. W 1984 do sprzedaży trafiła wersja sportowa - TI - z trzydzwiowym nadwoziem i nieco podrasowanym silnikiem 1.3 legitymującym się mocą 86 KM oraz prędkością maksymalną 170 km/h.

Produkcja trwała zaledwie 4 lata, wyprodukowano 61.750 egzemplarzy. Z powodu małego popytu i tego, że odrobinę większa Alfa Romeo 33 była gotowa do produkcji, nikt nie widział powodu by ciągnąć dalej farsę z Nissanem.

Model z pewnością był znaczący dla marki Alfa Romeo - której widok samochodów wcześniej budził podziw i zazdrość. Jednak widokowi Arny towarzyszył prędzej szyderczy śmiech, mimo bogatego - względem poprzednich modeli - wyposażenia. Zakup takiego samochodu obniżał prestiż i nikt w tym przypadku nie mówił o wyrafinowanym guście.
Dziś spotkanie Arny, choćby rdzewiejącej na publicznym parkingu, graniczy z cudem, jest swego rodzaju rodzynkiem dla kolekcjonerów, niechciana, zapomniana, znienawidzona przez miłośników i kierownictwo marki...