Giulia dla Alfa Romeo w latach sześćdziesiątych była tym, czym Golf dzisiaj dla Volkswagena. Z tą różnicą, że cokolwiek jakby to nie wyszło, czy wyglądało, robiło i stało to Giulie robiły zamieszanie na wszystkich torach wyścigowych świata.

W 1959 roku narodził się pomysł aby zastąpic Alfe Romeo Giuletta Sprint czymś nowym. Jednak od pomysłu do realizacji minęło trochę czasu. Prace nad konstrukcją trwały 2 lata po czym trafiła ona do studia designerskiego Zagato, które miało za zadanie ładnie opakowac całą maszynownie. Koncepcji było sporo- początkowo przód mocno nawiązywał do Giulietty SZ, a dach był zdejmowalny. Potem przeprojektowano tył, obniżono zawieszenie, wydłużono zwis przedni, no i stwierdzono, że otwierany dach to nie będzie dobre posunięcie. Nadwozie wykonane było z aluminium w całości, poza tym szyby nie były szklane, tylko pleksiglasowe.

Silnik przygotował ex-inżynier Ferrari Carlo Chiti, który szefował firmie Autodelta Udine. Wziął on silnik R4, DOHC 1570ccm o mocy 112KM i napęd z Alfa Romeo Giulia i napakował to na platformę nr 105(oparte na niej były wszystkie sportowe wersjie Giulii i Alfa Romeo Duetto Spider) zawieszenie było niezależne oparte o ramę rurową przestrzenną, wykonaną również ze stopu lekkiego. Całośc ważyła 650kg, a prędkośc maksymalna podstawowej wersji to 216km/h. Montowane one były dla uzyskania homologacji w klasie GT w latach 1963-1965.

Na potrzeby sportu samochodowego TZ zostało wzmocnione i osiągało 160KM. Głównie dzięki zastosowaniu dwóch świec na cylinder, do tego zastosowano mokre tuleje i zmodyfikowano nieco przód dla lepszego przepływu powietrza. Wersja miała debiut w 1963 roku na torze Monza, gdzie bezapelacyjnie zwyciężyła nad konkurencją, zdobywając pierwsze 4 miejsca w klasie prototypów. Rok później po wyprodukowaniu 112 egzemplarzy(100 było potrzebnych dla homologacji) Alfa Romeo Giulia TZ wystartowała w klasie GT wygrywając 12 godzinny wyścig w Sebring, Le Mans, Nubrugring 1000km, Targa Florio, Coupe des Aloes i szeregu innych wyścigów w Ameryce Północnej. Ten samochód dla Alfy robił to co dziś F430 robi dla Ferrari.

W 1965 roku ktoś jednak stwierdził, że projekt Tubolare Zagato albo musi się skończyc, albo go dalej rozwinąc. Tak o to starą mechanike TZ opakowano we włókno szklane co zredukowało masę własną do 620kg. Tutaj już nie było podziału na wersję drogową/wyczynową- tutaj silnik miał 2 świece na cylinder oraz smarowanie przez suchą miskę olejową. Moc wzrosła o 10KM do 170KM z silnika 1570, a prędkośc maksymalna wzrosła do 245km/h. Tylna szyba nie była dzielona już na 3 mniejsze, tylko była jednym odlewem. Jednak TZ2 mimo porażających osiągów nie dostało się do świata wyścigowego- stajnia Autodelta Udine i Alfa Corse postanowiły inwestowac w Giulie GTA, które również narobiły dymu na trasach wyścigowych. Giulii TZ2 powstało jedynie 12 sztuk, a ich ceny często przekraczają 200 000 $ za sztukę.