W roku 1972 powstał samochód dość rewolucyjny. W ofercie pojawiło się auto z osią tylną de Dion, ze sprzęgłem, skrzynią biegów i mostem napędowym na tyle. Pojazd miał nadzwyczajnie wyważone nadwozie, rozkład mas był wzorcowy, mało kto w ogóle by się spodziewał, że układ stosowany w rajdówkach znajdzie zastosowanie w... rodzinnym sedanie. Przód zawieszony był na podwójnych wahaczach i drążkach skrętnych. Nadwozie było trójbryłowe, z czwórką drzwi - stylizował je Giugiaro. Pierwszy silnik był przeszczepiony z modelu 1750 - 1.8 rozwijał moc 122KM.

W 1974 roku stworzono na podstawie tego auta coupe. Alfetta GT, bo tak nazwano auto z tym nadwoziem, była stylizowana przez Alfa Centro Stile i Giugiaro. Płyta podłogowa była identyczna jak w sedanie, podobnie z silnikiem, współczynnik oporu powietrza wynosił 0,39. Różnica wewnątrz jednak była i to spora, deska rozdzielcza nie została przerzucona z sedana - w Alfeccie GT obrotomierz był centralnie przed kierowcą, a prędkościomierz z resztą instrumentów umieszczono w konsoli centralnej - takie rowziązanie zostało przyjęte z nie lada krytyką, więc później zamieniono miejscami prędkościomierz z obrotomierzem.

W 1975 roku Alfetta Berlina otrzymała silnik 1.6-109KM, 1.8 oferowany był dalej - Alfetta z 1.8 miała 4 okrągłe reflektory z przodu, wersja 1.6 tylko 2. W 1976 roku silnik 1.8 został wycofany z coupe, a do modelu Alfetta GT zamontowano silnik 1.6 o mocy 109KM, a do GTV2000 silnik 2.0 o mocy 122KM. Na amerykanski rynek 2.0 z wtryskiem oferowany był w wersji Berlina.

W 1977 roku Alfetta otrzymała wreszcie silnik 2.0. Pojemność skokowa 1962 cm3 i podwojone gaźniki - moc to 122KM - taki silnik posiadała Alfetta 2000 - która w związku z nowym silnikiem otrzymała prostokątne reflektory. W późniejszym okresie w silniku 2.0 zmodyfikowano rozrząd, po czym moc wzrosła do 130KM. W tym samym roku do Alfetty wrzucono silnik turbodiesel z VM o poj. 2.0 i mocy 82KM. Alfetta Berlina jednak została zastąpiona przez Giuliettę Tipo 116, a prace rozwojowe prowadzone były w zakresie Alfetty coupe.

W roku 1979 do rajdowej grupy 4 dostała się Alfetta GTV2000 Turbodelta. Silnik 2.0 posiadał turbodoładowanie i moc 175KM. Kompresja wynosiła 7,1:1, doładowanie wynosiło 9,0 psi, a turbosprężarka to KKK. Modyfikacje objęły również zawieszenie, a maska w tych modelach malowana była na czarny mat.

1980 - Alfetta GT została unowocześniona - wprowadzono zderzaki plastikowe zamiast chromowanych, a deska rozdzielcza w całości ze wszystkimi instrumentami znajdowała się przed kierowcą. Rok później wprowadzono model GTV6, który posiadał silnik V6 o pojemności 2.5 litra z Alfa 6. Wtrysk Bosch L-Jetornic na 6 garów produkował 160KM i 220Nm momentu obrotowego. Stylistycznie samochód bazował na GTV 2000, jednak został nieco zmodyfikowany pod większą moc. Główne zmiany w mechanice to dwutarczowe sprzęgło, a na zewnątrz GTV6 wyróżniał się charakterystycznym garbem na masce, który musiał być wytłoczony, by do komory zmieścił się silnik większy niż 2.0. Na koniec roku 1981 GTV6 otrzymało charakterystyczny dla siebie pakiet optyczny, jeśli chodzi o zderzaki i ich profil.

Wersja Berlina tchnęła ostatecznie w latach 1982-1983, kiedy to wyszła Alfetta Quadrifoglio Oro - silnik otrzymał elektroniczny wtrysk paliwa i zmienne fazy rozrządu, a do oferty silnikowej dołączył turbodiesel VM o poj. 2.4 i mocy 95KM.