Silnik rzędowy, ośmiocylindrowy, który został zaprojektowany przez Vittorio Jano. Ten układ jest bardzo rzadko spotykany, a w dzisiejszych czasach księgowych i nader dużej racjonalizacji wydaktów niespotykany. Poraz pierwszy układ ten pojawił się w Alfie Romeo P2-połączono ze sobą dwa czterocylindrowe bloki silnika, gdzie w miejscu łączenia zastosowano zespół kół zębatych (tu właśnie znajdował się rozrząd). Alfa Romeo P2 z tym silnikiem osiągała moc od 140 do 155 (165 z doładowaniem) koni Alfa Romeo 8C 2300 (1931-1934) mechanicznych - wygrała Mistrzostwo Świata w 1925.

W 1931 roku do oferty wchodzi model 8C 2300. Silnik posiadał aluminiową głowicę DOHC, podobnie zresztą z blokiem silnika. Jak zobaczycie głowicę to stwierdzicie ?hmmm?.taka sama pokrywa jak w Alfeccie? - właśnie stąd pochodzi baza rozwojowa dla późniejszych czterocylindrowych aluminiowych rzędówek stosowanych od 1954 roku w Giuliettcie po 1987 w Alfie 75. Silnik został wrzucony do 8C2300 - z Tazio Nuvolari za kierownicą samochód ten wygrał Mille Miglia, Targa Florio, Monza, Dieppe i Le Mans. Silnik początkowo osiągał 130KM, w Spider Corsa-155KM, ze sprężarką mechaniczną 165KM, a po paru latach ? 178KM.

W 1933 roku silnik z pojemności 2300 rozwiercono do 2600ccm - i tutaj zaczyna się historia Scuderia Ferrari. Alfa Romeo 8C 2600 Alfa Romeo Tipo B (P3) (1932) Tipo B osiągała 215KM, przyspieszenie do 100km/h wynosiło 7 sekund, a v max to 217km/h. Wóz po bokach miał znaczki Cavallino Rampante, a z przodu na chłodnicy napis typowy dla Alfa Romeo.

W 1935 roku silnik R8 został ponownie rozwiercony do pojemności 2.9 litra. Typ 8C2900A miał pojemnośc 2905ccm i osiągał on moc 180KM. Samochód ten miał w pełni niezależne zawieszenie i skrzynię biegów umieszczoną z tyłu.

Wrócmy jednak do roku 1935 - wtedy powstała Alfa Romeo Bimotore. Enzo Ferrari i Luigi Bazzi stwierdzili, że oklepane klasyczne układy napędowe czy też transaxle już spowszedniały. Jako, że poeci, inżynierowie i mistrzowie konstrukcji weny dostają po alkoholu to zapewne obaj panowie musieli być po sieście. Założyli jeden silnik Vittorio Jano z przodu o pojemności 3165ccm? po czym któryś z panów stwierdził ?nie zachowujmy się jak pedały, dajmy mu dwa takie silniki?. W ten sposób powstała Alfa Bimotore - która łącznie miała 6.3 litra pojemności, 16 garów i moc 540KM. Nie trzeba być rzecz jasna nadtalentem motoryzacyjnym, żeby stwierdzic, że te dwa silniki jakoś muszą być połączone, aby ich moc szła na koła. Nie zastosowano tu napędu na dwie osie - z Alfa Romeo Bimotore silników wychodziły wałki do centralnie umieszczonej skrzyni biegów, a z niej wychodził wałek do tylnej osi. Samochód ten jednak był przekombinowany - w zasadzie nie osiągnął zbyt wiele w sporcie samochodowym - przede wszystkim paliwa to żarło więcej niż jesteście to sobie wyobrazic, po drugie - opony bardzo szybko nadawały się do wywalenia, bo tego to nawet na surowiec wtórny nikt by nie przeznaczył. Jednak po paru miesiącach na trasie Firenze-Livorno, Nuvolari osiągnał nim prędkośc 364km/h, osiągając średnią 324km/h.

W tym samym roku wyszedł bolid 8C-35 Tipo C. Samochód ten oczywiście został skonstruowany tylko i wyłącznie do ścigania się. A więc klasycznie - z przodu Alfa Romeo, na bokach Cavallino Rampante. Tak fani Ferrari - to od Alfa Romeo 8C zaczęła się historia waszej ulubionej stajni wyścigowej. W tym modelu znajdował się silnik rzędowy, ośmiocylindrowy rozwiercony do 3822ccm, osiągał on moc 330KM przy 5500 obr/min, a moment obrotowy to 434Nm przy od 900 do 5500 obr/min. Ogumienie dostarczał Pirelli, a za hamowanie odpowiadały 15,5 calowe bębny. Samochód ten jednak nie był alternatywą dla Daimlera i Auto Uniona które były większe, ale tylko na szybkich trasach wyścigowych- na krętych trasach Alfa Romeo wygrywała bezproblemowo. W 1938 roku Alfa Romeo stanęła finansowo na nogi i utworzono zespół Alfa Corse który przejął kontrolę nad Scuderia Ferrari. Nie na długo, wszak Enzo Ferrari wolał większą autonomię w działaniu. Jednak pod skrzydłami Alfa Corse powstała Tipo 308.

Tipo 308, znana również jako 8C-308 (już teraz wiecie skąd późniejsza numeracja modeli Ferrari litraż/cylindry?) posiadała 3 litrowy 8 cylindrowy rzędowy silnik konstrukcji Vittorio Jano. Osiągał on moc 295KM przy 6000 obr/min. Samochód ten odniósł kilka sukcesów w latach 1938-1949. Głównie w GP Brazylii, GP Francji i GP Argentyny. Właśnie po Tipo 308 powstał model Alfetta Tipo Alfa Romeo 8C 2900B La Mans 158 o pojemności 1.5.

Po za tym pod skrzydłami Alfa Corse powstała jeszcze Alfa Romeo 8C2900B Le Mans. Co ciekawe był to prekursor nadwozi zamkniętych w Le Mans. Nadwozie zostało zaprojektowane przez Carozzeria Touring. Wóz ten jednak nie wygrał wyścigu Le Mans i nie powtórzył sukcesu Alfy Romeo 8C2600. Powodem najpierw było nadmierne zużycie opon, aż w końcu doszło do zerwania zaworu. Na otarcie łez 2900B wygrała Mille Miglia w 1947 roku. 8C2900B powstało dokładnie 30 egzemplarzy co powoduje że ich cena jest astronomiczna.

2900B powstała też w wersji otwartej - 8C 2900B Mille Miglia Roadster(Spider) trzeba o niej wspomniec bo ta właśnie 2900B MM wygrała wyścig Mille Miglia w 1938 roku. 2900B miały silnik rzędowy, ośmiocylindrowy, doładowany dwoma sprężarkami mechanicznymi i zasilany dwoma gaźnikami Webera. Silnik osiągał 180KM przy 5200 obr/min, a w wersjach wyczynowych 220KM przy tej samej prędkości obrotowej.

Po wojnie jak pisałem na silnikach 8 cylindrowych oparta była jeszcze Alfa 308, gdzie po niej pałęczkę przejął model Tipo 158/159.

Historia zatoczyła koło. Niedawno powstała Alfa Romeo 8C Competizione, która posiada silnik z Ferrari F430 - duch współpracy SF i AR ciągle jest gdzieś w powietrzu. Szkoda tylko, że ani FIAT, ani Alfa Romeo nie kwapią się z wypuszczeniem wersji torowej. Z tym, że była by to trzecia marka FIATa w klasie GT, która odbyła by bratobójczy pojedynek w GT2 z F430.